Het verhaal over de cache ging als volgt: Bloederige baronessen:
Lang geleden stond er aan de rand van dit bos een prachtig landhuis. In dit landhuis woonde een welgestelde baron met zijn gezin. Het bos en alles er omheen was in zijn bezit. De baron was een charmante, wat nerveuze man die
alles op uur en tijd deed. Het karakter van de man had ook zijn weerslag op zijn twee prachtige dochters die dan ook wat angstig in het leven stonden. Maar ondanks dit waren de baron, de barones en dochters gelukkig. Alles
leek voor de wind te gaan, maar er kwam al snel onrust. De zus van de barones, Agata, was heimelijk verliefd op de baron en had er alles voor over om de plaats van haar zus in te nemen.
Op een donkere avond in een duister café ontmoette Agata een vreemde man. Ze raakte met hem in gesprek en vertelde uiteindelijk haar verhaal over de baron. Over haar gevoelens voor hem, zijn stiptheid en zijn angsten.
Vooral het laatste interesseerde de man en hij zei dat hij wel wist hoe hij de barones weg kon krijgen. Agata had echter geen idee dat deze man dit wel heel letterlijk bedoelde. Ze ging naar huis en was benieuwd wat er ging
gebeuren.
Lang hoefde ze echter niet te wachten. De volgende avond toen de baron van een uitstapje terug kwam, was de barones weg. Dit was heel ongebruikelijk vooral omdat dochters gewoon thuis waren. Maar ze kwam die avond
niet thuis en de dagen, weken en maanden erna ook niet. De baron was er kapot van. Agata ving hem op en de baron viel al snel voor haar charmes. De dochters waren minder gecharmeerd van Agata.
Een aantal jaren gingen voorbij, toen de jongste dochter, Elena, een man ontmoette. Toen zij hem thuis voorstelde, ging er een schok van herkenning door Agata. Het bleek de mysterieuze man uit het duistere café te zijn. Agata
raakte in paniek en probeerde met Elena te praten. Elena had nog steeds weinig op met haar stiefmoeder, dacht dat ze jaloers was en verliet boos het huis met haar nieuwe man.
De baron dacht dat Elena wel terug zou komen maar tijd verstreek zonder een teken van leven en bij navraag in het dorp bleek ook niemand de man te kennen. De oudste dochter, Eliza, had de angst van Agata opgemerkt en
besloot haar eens aan de tand te voelen. Agata brak onder de druk van Eliza en vertelde de waarheid. De baron ving het verhaal op vanuit de gang en was uitzinnig van woede. Eliza was bang voor wat er ging komen en vluchtte
het huis uit. De baron, die al een vrouw en een dochter was kwijt geraakt, ging haar achterna.
Die avond kwam een veldwachter naar het huis om Agata te vertellen dat haar man meer dood dan levend en in verwarde toestand in het bos was aangetroffen en dat hij alleen nog de zin ‘Te vroeg is ook niet op tijd’ had
uitgesproken voordat hij definitief het leven liet. Agata bleef daarna alleen in het huis maar voelde zich nooit echt meer op haar gemak. Op een zekere dag werd er op de deur geklopt. Hoewel Agata een voorgevoel had, deed ze
de deur toch open. Het was de vreemdeling uit het café die slechts ‘en nu is het jouw beurt’ zei, wat voldoende was om Agata tot waanzin te drijven. Agata heeft haar verdere leven in een inrichting doorgebracht en van de man
is nooit meer iets vernomen. Er was in ieder geval niemand om het na te vertellen.
Niemand weet wat er echt is gebeurd met de vrouwen, omdat ze nooit gevonden zijn. Maar later toen het huis grondig onderzocht werd vonden ze overal bloedsporen. Later werd het landhuis afgebroken en kwam er een
herberg, de ‘Langst Hof’. Deze kreeg al snel de bijnaam de ‘Angst Hof’.
Men denkt dan ook dat de baronessen daar nog steeds te vinden zijn.